اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پرخاشگری دانش‌آموزان دختر دبیرستان شهرکرد

نویسندگان

چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پرخاشگری دانش‌آموزان دختر دبیرستان شهرکرد (95-1394) است. روش پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل و روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای است. در مرحله اول از بین نواحی دوگانه آموزش و پرورش شهرکرد، ناحیه یک به طور تصادفی انتخاب شد. سپس از بین دبیرستانهای این ناحیه نیز دو دبیرستان به شیوه تصادفی انتخاب شدند. با انتخاب دوکلاس از هر دبیرستان و اجرای پرسشنامه، تعداد60 نفر دانش آموز دختر که بیشترین نمره را در مقیاس پرخاشگری داشتند، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش(30 نفر) و گروه کنترل (30 نفر) قرار گرفتند. آموزش به صورت گروهی در هشت جلسه 90 دقیقه‌ای و هفته‌ای یک بار، بر روی گروه آزمایش انجام شد و همه آزمودنی‌ها قبل از آغاز آموزش و پس از آن، پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (1992) را تکمیل کردند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به شیوه گروهی باعث کاهش پرخاشگری و مؤلفههای آن (به غیر از پرخاشگری کلامی) در دختران بوده است. با توجه به نتایج پژوهش حاضر، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به شیوه گروهی در جهت بهبود پرخاشگری دانش آموزان دختر دوره دبیرستان به درمانگران توصیه میشود.

کلیدواژه‌ها