تاب‌ آوری، سرمایه‌ای برای پیشگیری از جرم و کاهش آسیب‌های اجتماعی

نویسنده

چکیده

پیچیدگی روزافزون جوامع و وجود شرایط استرس‌زا ممکن است زمینه‌ای برای بروز رفتارهای نابهنجار و آسیب‌های اجتماعی باشد. از آنجا که این عوامل جزء جدایی‌ناپذیر زندگی هستند می توان با ایجاد و تقویت سرمایه‌های روانی افراد آنها را در مقابل این شرایط آسیب‌ناپذیر کرد. یکی از این قابلیت‌ها تاب ‌آوری است. هدف پژوهش حاضر مروری بر تعریف این مفهوم، شناسایی آن و مولفه‌های مرتبط با آن است. واژه تاب ‌آوری شامل مفهوم انعطاف‌پذیری، بازگشت به حالت اولیه پس از رویارویی با شرایط ناگوار است. تاب ‌آوری به عنوان یک ضربه‌گیر شناسایی شده است که عوامل خطر آفرین را حذف نمی‌کند ولی به افراد کمک می‌کند که تا با آنها به نحوه موثرتری مواجه شوند. تاریخچه مطالعات مربوط به تاب ‌آوری مورد بررسی قرار می‌گیرد. این پژوهش به صورت مروری و با روش کتابخانه‌ای انجام پذیرفت. مولفه‌های مرتبط با تاب ‌آوری شامل عامل خطرآفرین یا مخاطره‌آمیز، ساز و کار یا عامل حفاظتی، ساز و کار آسیب‌پذیری و همچنین آسیب‌ناپذیری اشاره می‌گردد. ویژگی‌های افراد تاب ‌آور مورد بررسی قرار می‌گیرد. تاب ‌آوری در مورد کسانی بکار می‌رود که در معرض خطر قرار می‌گیرند ولی دچار اختلال نمی‌شوند. مواجه شدن با خطر شرط لازم برای آسیب‌پذیری هست اما شرط کافی نیست‌. تاب ‌آوری به عنوان یک عامل پیشگیری کننده در برخی از آسیب‌های اجتماعی مانند اعتیاد، بزهکاری و رفتار‌های ضد اجتماعی شناسایی گردیده است.

کلیدواژه‌ها